Lieve Finn

Dertien jaar geleden kende ik jou nog niet.

Je zat veilig in de buik van je moeder toen ik haar zwangerschapsreportage mocht maken. In die tijd fotografeerde ik nog heel veel zwangerschappen, kinderen en gezinnen. Ik kende je vader en moeder dus al voordat jij geboren werd.

De foto’s die ik toen maakte, hangen nog steeds bij jullie thuis aan de muur. Een mooie collage van een tijd waarin alles nog moest beginnen. Waarin jij nog geboren moest worden en er een heel leven voor je lag.

Nooit, maar dan ook nooit, had ik kunnen bedenken dat ik dertien jaar later opnieuw met mijn camera bij jullie gezin zou staan.

Maar nu om jouw afscheid vast te leggen. Wat is het leven soms verschrikkelijk oneerlijk.

Een afscheid dat er nooit had mogen zijn

Door een noodlottig ongeval kwam er veel te vroeg een einde aan jouw leven. Dertien jaar. Nog maar dertien jaar.

Een leeftijd waarop je wereld juist steeds groter hoort te worden. Waarop je plannen maakt, voetbalt met je vrienden, naar school gaat, lol trapt en vooral nog helemaal niet bezig hoort te zijn met afscheid nemen.

En toch zaten daar honderden mensen voor jou. Alle zalen van het crematorium in Hoorn waren gevuld. Ik denk dat er wel vierhonderd mensen waren. Familie, vrienden, klasgenoten en hun ouders, voetbalvrienden en bekenden.

Zoveel mensen die kwamen omdat jij op de een of andere manier onderdeel was van hun leven. Dat zegt misschien wel alles.

Voetbal hoorde bij Finn

Jij was gek op voetbal. Op Ajax. En op De Blokkers, waar je niet zomaar één van de spelers was.

Je was aanvoerder, gangmaker, kartrekker. Iemand die anderen meenam. Een verbinder in je team. Rondom jouw kist was dat voetbal overal terug te zien.

Je voetbalschoenen stonden erbij. Je shirt lag er, met je naam en nummer 13. Tussen de vele bloemen zag ik veel rood en wit. De kleuren van jouw Ajax. En daar stond ook een klein Ajax-vlaggetje, fier omhoog.

Alsof het wilde zeggen:

Dit is Finn.

Grote broer van Jaxx

Maar tussen alles wat tijdens jouw afscheid werd verteld en alles wat ik zag, raakte één ding mij misschien nog wel het meest.

Jij was grote broer. De grote broer van Jaxx. En wat was je trots op hem.

Je moeder vertelde over de kermis in Hoorn. Dat jij zélf met Jaxx in de olifantjes wilde. Geen moment dat jij dacht: wat zullen anderen daarvan vinden? Je schaamde je nergens voor.

Dat was gewoon jouw kleine broertje en daar wilde jij mee in de olifantjes.

Zo simpel. Zo mooi.

Op de foto’s die tijdens jouw afscheid voorbij kwamen, zag je het ook. Jullie waren niet alleen broers. Jullie waren maatjes. Echte vrienden.

Jaxx was jouw kleine broertje. En jij zijn grote Finn.

Rood en wit voor Ajax

Na de ceremonie was er tijd om samen te zijn. Geen stijve bedoening, maar gewoon zoals het bij jou paste.

Donuts in rood en wit. Kleine cakejes met het logo van Ajax. Mensen die met elkaar praatten, herinneringen deelden en probeerden te bevatten wat eigenlijk niet te bevatten is.

Want hoe neem je afscheid van een jongen van dertien?

Hoe doe je dat als ouder?

Als opa of oma?

Als vriend?

Als klasgenoot?

Als voetbalmaatje?

Als klein broertje?

Ik weet het niet.

Volgens mij bestaat daar geen manier voor.

Een erehaag voor Finn

Aan het einde stonden jouw voetbalvrienden voor je klaar.

Je team vormde een erehaag. Jongens met wie je zo vaak op het veld had gestaan. Met wie je had gewonnen en verloren, gelachen en gevoetbald. Jongens die gewend waren dat jij ertussen stond.

Nu stonden ze er voor jou. Je familie begeleidde je naar je laatste rustplaats. En toen kwam Jaxx. Jouw kleine vriend. Hij nam afscheid van zijn grote broer en gaf je nog een zwaai.

Dag vriend.

Waarom ik deze momenten fotografeer

Ik stond er met mijn camera en juist op zo’n moment voelt fotograferen bijna tegenstrijdig. Je wilt eigenlijk helemaal niet kijken. Je wilt niet dat dit waar is. En tegelijkertijd weet ik waarom ik er sta.

Omdat dit óók jullie verhaal is. Omdat liefde zichtbaar wordt in de kleinste dingen. In een hand. Een blik. Een voetbalshirt. Een paar schoenen naast een kist. Honderden mensen die voor één jongen bij elkaar komen.

En in het handje van een klein broertje dat nog één keer zwaait naar zijn grote broer.

Dertien jaar tussen twee foto’s

Dertien jaar geleden fotografeerde ik het begin van jouw verhaal. Je moeder met jou veilig in haar buik. Vol verwachting van alles wat nog komen zou.

Dertien jaar later fotografeerde ik jouw afscheid.

Die twee werkelijkheden krijg ik nauwelijks bij elkaar.

Lieve Finn, ik kende jou niet zoals je familie, je vrienden en je voetbalmaatjes jou kenden. Maar tijdens jouw afscheid heb ik gezien hoeveel mensen van je hielden.

En hoeveel liefde jij achterlaat. Je had nog zoveel langer grote broer moeten zijn. Nog zoveel wedstrijden moeten voetballen. Nog zo vaak met je vrienden moeten lachen. Nog zoveel gewone dagen moeten krijgen.

Het had niet zo mogen zijn.

Dag lieve Finn. ❤️

De foto’s en de tekst zijn met toestemming van de nabestaanden geplaatst. Mocht u zelf herkenbaar op een foto staan en hier bezwaar tegen hebben, laat het mij dan even weten, dan verwijder ik die foto.